Welkom op mijn log.

De politiek van vandaag

Ooit op een dag als niemand mij nog voor is geweest zal ik dit land goed op orde brengen.
Tot die tijd spuig ik mijn gal over de arrogantie, quasi-intelligente tweede-kamer leden.
“Tweede kamer leden?” hoor ik u zeggen. Ja die zijn diegene die je het kwalijk kan nemen. Zij zijn diegene die ons horen te vertegenwoordigen, zij zijn diegene die de afstand tussen politiek en volk hebben gemaakt tot wat die is. Zij zijn degene die toestemming geven voor de plannen. Zij zijn diegene die onze stem niet laten klinken in de kamers. De Politiek is uitgegroeit tot een academische elite die op geen enkele wijze nog maar iets van het volk vertegenwoordigd. Enige wat ze doen is problemen op een theoretische academische manier analyseren, bagataliseren om het vervolgens te relativeren. Herkennen ze na 10 jaar eindelijk wel een probleem, dan zien ze door de oplossingen het probleem niet meer en slaan ze de plank mis.

Tot die tijd is het tijd voor zelfreflectie en kritiek. Alleen samen komen we eruit. De Nederlanders kunnen Nederland weer maken tot wat het was. Wie die Nederlanders zijn is aan ieder individu besteedt. Iedereen die zich tot Nederlander wilt kwalificieren moet aan een paar voorwaarden voldoen. Je moet de grondwet, democratie en de rechtstaat ten alle tijde respecteren. Men moet erkennen dat er is geen gezag, geen woord, geen boek, of wat dan ook in deze wereld is die aan deze twee zaken kunnen tornen, in twijfel kunnen trekken, overreden, over stemmen of boven deze kunnen doen gelden. Men moet een ieder respecteren en de ruimte geven om diens afkomst, religie, cultuur, gebruiken etc etc etc in alle vrijheid te kunnen doen uitvoeren in zoverre deze niet beperkingen voor andere opleggen of neerkomt op het niet respecteren of overtreden van een van de bovenstaande bepalingen. Ieder dient zijn bijdrage te leveren aan het beter, leefbaarder en welvarender maken van dit land om zo een basis te vormen om primair de zwakkeren in de samenleving van een beter leefkwaliteit te kunnen voorzien en secundair bij kunnen dragen aan hulp behoevenden in het buitenland.
Wie niet aan dit minimum voldoet heeft zijn plaats niet in Nederland en heeft twee opties: namelijk aanpassen of vertrekken. Geen uitzonderingen, geen dubbelzinnigheden, geen grijsgebied. D’r op of d’r onder. Zo gaan we hier met elkaar om en alleen zo maken we Nederland weer voor de Nederlanders!

Laatst woonde ik een lokaal verkiezingsdebat over integratie bij. Ik schrok van het gebrek aan kennis bij deze politici. Er werden namelijk beloftes gedaan die op gemeentelijk niveau niet zijn waar te maken.

Die avond werd bijvoorbeeld “Zorg dragen voor extra stageplekken in het bedrijfsleven voor allochtone jongeren” door een politicus geroepen. Om drie redenen een storende uitspraak. Ten eerste, waarom zou je überhaupt dat onderscheid maken? Iedereen identificeert zich toch met zijn gemeente? Maak daar dan gebruik van door te kijken naar de overeenkomsten tussen mensen en niet naar de verschillen. Mensen moeten beoordeeld worden op hun prestaties en niet op hun afkomst. Door juist op het verschil te wijzen houd je het probleem in stand.

Ten tweede, de belofte gemeentelijke stageplekken aan te bieden aan allochtonen houdt geen rekening geen rekening met vraag en aanbod. Het zal duidelijk zijn dat er minder stageplaatsen in de industriële sector zijn in Den Haag dan in Rotterdam. Als een Hagenees een stageplek in de industrie wil, kan de gemeente haar belofte al niet meer waarmaken.

Maar, de belangrijkste reden waarom niemand moet geloven in de belofte van extra stageplekken is: de gemeente kan het bedrijfsleven niks opleggen, behalve afvalheffingen en rioolbelasting. Organisaties als de Kamer van Koophandel, het MKB en VNO-NCW hebben hier enige invloed op en de landelijke politiek heeft hier invloed op. De gemeente dus niet.

Vraag is ook of het de taak van de gemeente of überhaupt de overheid moet zijn om zich in het sollicitatieproces te mengen. Naar mijn mening niet. Dat is de verantwoordelijkheid van de individuele student en de school. Onderwijsinstellingen en in mindere mate de gemeente moeten zorgen voor goede scholing en sollicitatievaardigheden. Gemeenten en landelijke overheid moeten zorgen voor een goed vestigingsklimaat, zodat er meer werkgelegenheid is. Iedereen moet zich inzetten om discriminatie te bestrijden, als hier sprake van is. Het gebeurt zo vaak dat politici zomaar iets roepen om stemmen te winnen dat er een woord voor bestaat ‘verkiezingsretoriek’. Ik hoop dat de kiezers zullen afrekenen met amateur-politici die beloftes doen die ze niet waar kunnen maken.

D66 is de enige politieke partij in ons land, geen belangenvereniging die alleen maar aan hun achterban denken.
D66 is praktische politiek, politiek is nooit perfect, D66 is het redelijkste alternatief.
D66 is een democratische partij als je echt wat aan de problemen wilt doen als je echt wilt stemmen, wordt je lid, stem je op D66 en bepaal je met de andere leden de richtlijn van de partij.

Een partij die naar zijn leden luistert, de leden kiezen de politiek niet de partijtop of de politieke elite.
D66 is links in hart en rede en praktisch en rechts in de uitvoering.

D66 is van voor en door de mensen!

Daarom stem en adviseer ik: D66

Het doel heiligt de middelen is een uitdrukking die men vaak hoort in Nederland. Maar is dat wel zo?

Om politiek correct te blijven: Ja en nee.

Nee, omdat er ook grenzen zijn natuurlijk. Niet alle middelen heiligen het doel. Maar als het doel uiteindelijk tot een veel betere situatie leidt hoeven wat mij betreft de middelen geen schoonheidsprijs te winnen.

Neem als voorbeeld het immigratiebeleid van Nederland. Minister Verdonk krijgt vaak allerlei typeringen naar haar hoofd gesmeten met name door links Nederland. Vreemd als je naar de feiten kijkt. Verdonk heeft al ruim 2400 mensen een pardon regeling gegeven. Dit terwijl haar voorgangers Job Cohen en Klaas de Vries in de acht jaren er slechts een viertal hebben verstrekt.
Het verschil tussen deze twee is dat de PvdA voor ethiek in de middelen koos en Verdonk voor de ethiek in het doel.

Waar de PvdA-bewindslieden niet durfden om mensen duidelijkheid te geven durft Verdonk dit wel.
Het passieve beleid van de PvdA heeft tot onmenselijke situaties geleidt en tot een situatie waar men nergens zicht op had. Ethiek in het middel onethisch in het doel.
Het pro-actieve beleid van VVD minister Verdonk heeft geleid tot misschien onwenselijke situaties waarbij gezinnen die hier al jaren wonen terug moeten. Iets wat niet leuk is om te moeten doen, zelfs voor Verdonk, die lang niet zo koel is als van haar wordt beweerd. Maar uiteindelijk is er duidelijkheid voor deze mensen. Uiteindelijk hebben asielzoekers niet het idee dat ze hier zomaar kunnen komen om daarna verstrikt te raken in de ambtelijke molen van de IND. Uiteindelijk maakt het beleid van Verdonk een einde aan de onzekerheid en de valse hoop die jarenlang door de PvdA in stand is gehouden.
Uiteindelijk is het beleid van Verdonk het meest menselijke, wenselijke en ethische.

Laten we duidelijk zijn dat uit ieder willekeurig stukje tekst welke dan ook verschillende interpretaties kunnen ontstaan. Vervolgens stellen we vast dat een gedeelte van de mensen hoe dan ook, iets negatiefs uit elk willekeurig stukje tekst ervan weten te maken. De mate van scholing is hiervoor in hoge mate bepalend. Kijkend naar de 3 geloofsgroepen dan zien we:
- Dat de Joden de hoogste mate van ontwikkeling/scholing/opleiding en laagste mate van analfabetisme hebben
- Gevolgd door de Christenen.
- Met de Moslims als hekkensluiters.

Hieruit kan men concluderen dat de kans dat een Moslim een stuk tekst verkeerd interpreteerd of nieteens zelf kan lezen dus door iemand anders voor hem wordt geinterpreteerd het grootst is. En dat de kans hierop bij de Joden het kleinst is.

Bovenstaande in achtnemend gaan we vervolgens onderzoek doen naar de inhoud van De Thora en Tenach, de Bijbel en de Koran en de Hadith. Vervolgens stellen we vast dat we alleen de letterlijke teksten onderzoeken op geweldadige passages waarin wordt opgeroepen tot strijd, oorlog, doden, vechten, etc.

Dan kan met concluderen dat: De Koran als de Hadith met kop en schouder bovenaan staan. Gevolgd door de Thora en Tenach en daar achteraan de Bijbel.

Tevens kunnen we (na wat literatuuronderzoek) concluderen dat de groepen waartegen geweld wordt opgeroepen bij de Islam het concreetst is en nog steeds bestaande groepen zijn. Men heeft het hier over Joden en Christenen reeds bestaande geloven. De overige boeken beschouwen als vijanden: Kanaanieten, Hittiten, Amoriten, Perizziten, Hiviten, en de Jebusite;
Valt ook niet goed te praten maar geen van bovenstaande groepen bestaat nog. er is dus ook geen concrete dreiging hiernaartoe.

Als laatste kijken we naar de de mate van belijding van de gelovigen en de omvang van de drie aanhangers van deze geloofsgroepen.
Dan zien we dat dat de mate van belijding bij de Moslims het grootst is.
Gevolgd door de Joden
en daarna Christenen.
In omvang zijn de Christen het grootst met: 2,1 mijard belijders.
De Moslims met 1,3 miljard
en de Joden met 14 miljoen

Bovenstaande constaterend kunnen we concluderen dat de kans dat een Moslim geweld verheerlijkt of uitvoerd op basis van zijn religie velen malen (tot 100x toe) groter is dan van een van de overige religies.
We kunnen concluderen dat de factoren die tot geweldadige uitvoering van een overtuiging bij alle overtuigingen en iedereen aanwezig zijn. De omstandigheden die de mate van deze factoren bepalen varieeren afhankelijk van de mate van ontwikkeling, zelfkritiek en vrij (verlichtend) denken. We kunnen dus tevens concluderen dat de aard van het geweld niet in de religies ligt maar in de mens zelve.

Nu we dat weten kunnen we ook aan een oplossing werken.

Greta Duisenberg elitaire nazihoer fulltime antisemietDries van Agt, uitgerangeerde politicus, volbloed Arier

Slachtoffers.

Gal! 6.000.000x

U bent het met de zieke gedachtes die het verband durft te leggen! Ik had gewoon het getal 6 in mn hoofd!

De lijfspreuk van de Fransen is:
Liberté, égalité, fraternité

Door het weigeren van sommigen mensen aan deze aanpassing vervalt de fraternité ten opzichte van deze groep. Omdat de mensen die wel in deze broederschap geloven in dat geval de lasten moeten dragen van deze onwelwillende burgers worden ze in hun vrijheid beperkt. In het geval van de broederschap was dit geen probleem geweest dat was de opoffering ten opzichte van de broeders. Maar die is er niet in dit geval. Over gelijkheid hoef je het dan ook niet te hebben. Opvoeders en hun kroost staan ook niet op een lijn.

Heel logisch allemaal eigenlijk.

http://www.geenstijl.nl/paginas/iraansetelekids.html

Kindervriend en mensenrechtenactivist antichrist Ahmadinejad. Zoek het kwaad.

Als kind had ik vroeger met een paar goede vrienden een clubje. We noemden het de Bobo-club, vernoemd naar onze stripheld; een suf blauwe konijn. Dit clubje hadden we ooit opgericht om ons te verenigen met de gedachte: “samen staan we sterk”. Niet dat dit een noodzaak was vanwege de aanwezigheid van bullebakken maar voor het mogelijke ‘gevaar’ van eventuele pesterijen, jeugdelijke onderdrukkingen of pogingen tot autoriteitsuitoefeningen van oudere generaties.

Voor deelname aan het clubje hadden we een paar criteria opgesteld. De eerste betroef de aanmaak van een clubkaart. Vervaardigd uit de, bij de NS-stations gratis af te halen plastic-hoes, die je zogenaamd voor je railrunner nodig had. Het plastichoesje voorzagen we dan van een passend papiertje met onze naam en een persoonlijke illustratie. Dit noemde we dan onze clubkaart. Tweede criteria voor deelname aan de Bobo-club was het uitspreken van een wachtwoord. Een ingewikkeld bedenksel van onze Pakistaanse mede-oprichter wat zoiets luidde als: “Bravipartabobonogwat”. Of dit nou Pakistaanse “scheld”woorden of grammaticale bedenksels van onze goede vriend waren, zal alleen hij nog misschien weten. Ik heb in iedergeval werkelijk geen flauw idee wat de betekenis van dat woord kan zijn. Wat ik mij wel herinner is dat ik een behoorlijke tijd over deed om dit behoorlijk te kunnen onthouden en uitspreken. Een vereiste criteria om bij het clubje te horen.

Na een tijdje begon ons clubje succes te krijgen en steeds meer vrienden wilden lid worden van ons clubje, wat je een vriend natuurlijk niet kan weigeren. En zo doende breidde ons clubje zich uit. Directe vrienden werden lid gevolgd door de minder directe vrienden en vervolgens door volstrekt onbekenden Naar mate het groeide nam de discipline op het naleven van de criteria en de betekenis van de Bobo-club af. De hele charme was ervan af ons clubje was niet meer van ons. Onze regels werden niet meer gehandhaafd en het ergst van alles was dat deze gebeurtenis ons verder dan ooit uit elkaar drijfde en de ruimte overliet voor onderlinge conflicten, treiter- en pesterijen. Het succes en de aantrekkingskracht van de geborgenheid van het clubje, het iedereen-te-vriend willen hebben alsmede het gebrek aan de handhaving van de regels heeft ervoor gezorgd dat de Bobo-club zijn doel voorbij streefde.
We stonden niet meer samen maar tegenover elkaar en van sterk zijn was al helemaal geen sprake. Stuk voor stuk waren weer zwak en met minder vrienden.